ორშაბათი, 23.10.2017, 17:56
მოგესალმებით სტუმარი | RSS
[ ახალი შეტყობინებები · მონაწილეები · ფორუმის წესები · ძებნა · RSS ]
გვერდი 1 დან1
თბილისის ფორუმი » ძირითადი კატეგორიები » პოეზია » გრიგოლ აბაშიძე
გრიგოლ აბაშიძე
ყუთიДата: პარასკევი, 01.05.2009, 17:56 | Сообщение # 1
Группа: მოდერატორი
Ранг:
VIP მომხმარებელი
Сообщений: 39
Награды: 0 Пол: ქალი
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1936). აბაშიძის ოჯახი რეპრესირებული იყო სტალინის მმართველობის დროს. ლექსებს აქვეყნებდა 1934 წლიდან. პირველი კრებული გამოსცა 1938 წელს. მისი შემოქმედება ჟანრობრივად მრავალფეროვანია. ავტორია ისტორიული და თანამედროვე თემაზე დაწერილი მრავალი ლექსისა, ლექსთა ციკლებისა - "სამხრეთის საზღვარზე" (1949), "ლენინი სამგორში" (1950, ორივე ციკლოსთვის - სახელმწიფო პრემია, 1951), "თუნდ დავიარო მთელი სამყარო" (1959), რომლებშიც საბჭოთა პოეზიის პათოსი და კონფორმიზმი დაკავშირებულია სამყაროს ლირიკულ და რომანტიკულ აღქმასთან.

აბაშიძის ლირიკული ლექსების თემაა ბრძოლა მეორე მსოფლიო ომის წლებში ("მტრები", 1941; "გაზაფხული", 1945; "მას დიდება", 1944; "ძლევამოსილი", 1945). აბაშიძის შემოქმედებაში ახალი სახით აღდგა ტრადიცია კლასიკური პოემისა მკაფიოდ ჩამოყალიბებული სიუჟეტით და გამოკვეთილი ხასიათებით ("გიორგი VI", 1942; "ძლევის ქედი", 1943; "ზარზმის ზმანება", 1946; "ციხის ლეგენდა"). საქართველოს წარსულს ეხება აბაშიძის ისტორიული რომანები "ლაშარელა" (1957), "დიდი ღამე" (1963). ამ თხზულებებში ასახულია XII-XIII საუკუნეების მიჯნაზე ქართველი ხალხის მიერ გადატანილი ტრაგედია, რომელშიც მწერალმა შეძლო ჩაექსოვა შორეული მომავლის ოპტიმისტური პერსპექტივებიც. ხოლო მოთხრობები "ქვევრი" (1961 - სათაურით "შემოღამება ქვევრში"), "ცხოვრება წინ არი" (1964) და რომანი "ყორნალი" (1967) მწერლის დროების აქტუალურ პრობლემებს ეხება. მასვე ეკუთვნის პიესა "მოგზაურობა სამ დროში" (1961), რომელიც ხელოვნების დანიშნულების თემას აშუქებს, აგრეთვე მრავალი საბავშვო ლექსი და პოემა. თარგმნა ა. მიცკევიჩის, ი. ნერუდას, პეტეფის, მ. ემინესკუს, ხ. ბოტევის, ი. ვაზოვისა და სხვების ლექსები და პოემები. აბაშიძის ნაწარმოებები თარგმნილია უცხოურ ენებზე. მინიჭებული ჰქონდა სოციალისტური შრომის გმირის წოდება (1974), 2 ლენინის ორდენით, შრომის წითელი დროშისა და "საპატიო ნიშნის" ორდენები. იყო სსრკ უმაღლესი საბჭოს VIII-IX მოწვევის დეპუტატი. იყო ჟურნალ "ნიანგის", "დროშისა" და "მნათობის" რედაქტორი. 1967 წლიდან საქართველოს მწერალთა კავშირის პირველი მდივანი, ხოლო 1973 წლიდან - თავმჯდომარე. 1970-იდან სსრკ მწერალთა კავშირის სამდივნოს წევრი.

დასაფლავებულია დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

არყოფნისაკენ

არყოფნისაკენ! არყოფნისაკენ!
ჩემს გასაფრენად ქრიან ქარები,
გიჟურ ქროლვაში გაქრობას ვჩქარობ,
უკვე გაშლილან იალქანები,
არარსებულთან შესაერთებლად
სულმოუთქმელად მივექანები,

თავის სამშობლოს ვინც გაქცევია,
თავს რით იმართლებს, ან რა კაცია,
მაგრამ ქვეყანას, როცა ღვარძლი ჭამს
და სიყვარული სულაც გაცლია,
როგორ იცხოვრებ უსიყვარულოდ,
სულის ამოსვლას არ დაგაცლიან.

ჰოდა, ამ ჩემი ლტოლვის მიზეზი,
ვინ მოთვლის, რაა და რამდენია!
მე სიხარულიც ბევრი მინახვს,
სისხლის ცრემლებიც ბევრჯერ მდენია,
ბოლოს სიბერე სულ გამიმწარდა,
ქვეყნად ერთი დრო ვის შერჩენია!

და მე აღარ მსურს ისე ვიარო
ამ ქვეყნად, როგორც დღემდე მივლია,
სულაც არ ვნატრობ ედემში ყოფნას,
ვარდებს, ბულბულებს და იდილიას,
არყოფნა მინდა, რაც თავისთავად,
არც სიცოცხლეა, არც სიკვდილია!

არც ჯოჯოხეთის გვერდის ავლა მსურს,
არც სამოთხეში შესვლა დიდებით,
მე სატანჯველის ცეცხლი არ მაკრთობს,
არც მაშინებენ ბეწვის ხიდები,
არც განკითხვის დღის სამსჯავროს ვუფრთხი,
პასუხისგებას არ ვერიდები.

იქ სადარდელი არ მელოდება,
არც რამ სიამე და სალბუნება,
შური და ბოღმა იქ არ იქნება,
არც უზნეობის სხვა რამ ცთუნება,
არც სხვა რამ ვნება, რაც აშფოთებდა
ჩემს არსებას და კაცურ ბუნებას.

იქ არც ხმლიანი დგას ანგელოსი,
ცოდვილებს შვების კარს რომ არ უღებს,
არც ჩამაგდებენ მდუღარე კუპრში,
არც დამადებენ რკინის მარწუხებს,
ავის და კარგის მოგონებებით
მეხსიერება არ შემაწუხებს.

იქ ჩემს მისვლასაც ვერვინ შეიტყობს,
ვერც შემოსასწრებს ჩემსას შესვამენ,
ალერსით არვინ მომეგებება,
არავინ მეტყვის: “შენი კვნესამე!”.
აღარც სიცოცხლე, აღარც სიკვდილი,
მე რაღაც სულ სხვა მინდა _ მესამე!

არყოფნისაკენ! არყოფნისაკენ!
ჩემს გასაფრენად ქრიან ქარები,
გიჟურ ქროლვაში გაქრობას ვჩქარობ,
უკვე გაშლილნ იალქანები,
არარსებულთან შესაერთებლად
სულმოუთქმელად მივექანები,

გაქრობა მინდა, არარად ქცევა,
არყოფნა მინდა, დადგა ამის დრო.
არავითარი ზესთასოფელი,
არავითარი სულთა სამკვიდრო,
არც მიფიქრია _ სიცარიელე
ან დავაქციო ან გავამდიდრო.

იქ დრო არ იძვრის გაჩერებული,
ერთმანეთს არ ცვლის ზაფხულ-ზამთარი,
უცნობ პლანეტებს ქროლვით ჩავუვლი,
ქუდმოხდილი და ფეხზე ამდგარი,
მაგრამ სანთლის ფრთებს მე ვერ ვენდობი
ის ახლაც მტკივა მხრებზე დამდნარი.

იკარუსივით ვერ გავფრინდები,
ვერც ზღაპრის ფრთოსან რაშის ჭენებით,
ვერც მაგელანის გემებს გავყვები,
იმ მეზღვაურებს ვერ ვეჩვენები,
ოკეანეში რომ ინთქმებოდნენ
ახალი გზების აღმომჩენები.

არყოფნისაკენ! არყოფნისაკენ!
ჩემს გასაფრენად ქრიან ქარები,
გიჟურ ქროლვაში გაქრობას ვჩქარობ,
უკვე გაშლილან იალქნები,
არარსებულთან შესაერთებლად
სულმოუთქმელად მივექანები,

დე, დამიბრმაოს თვალები ელვამ,
იქუხოს ცამ და მეხმა იჭექოს,
მე იმ ქროლვაში გაოგნებული,
ვერ გავიგონებ ამ ქვეყნის ექოს,
მე დღემდე უცნობ საწვავზე ვფიქრობ,
ჩემს უსასრულოდ გრძელ გზას რომ ეყოს.

მეტეორების თქეშშიც რომ მოვხვდე,
აღარ ვიზრუნებ თავდასაცავად,
გაუკვლეველი გზის გასაკვლევად
სხვა ძალას ვცდი და ჩავრთავ სხვა ძრავას _
ჩემს ხორცშეუსხმელ ლამაზ ოცნებებს
უხვად დავხარჯავ საგზალ-საწვავად.

იმ ოცნებების ძალით გამაფრენს
ის ცეცხლი გულზე რომ მიკიდია,
არარაობის ბოლო სადგური
არარსებული ქვეყნის კიდეა,
მაგრამ სურვილი _ უფრო დიდია!

და აი, უკვე, არყოფნისაკენ
სულმოუთქმელად მივექანები,
გიჟურ ქროლვაში გაქრობას ვჩქარობ,
შავად გაშლილან იალქანები,
არყოფნისაკენ! არყოფნისაკენ!
ჩემს გასაფრენად ქრიან ქარები.


[გაზაფხულის საღამოა მშვიდი,
ხიდან ხეზე გადაფრინდა ჩიტი.]
თბილისის ფორუმი » ძირითადი კატეგორიები » პოეზია » გრიგოლ აბაშიძე
გვერდი 1 დან1
ძებნა:

საიტი დაარსა და მართავს DeSouza© 2017